Skip to content

Wyniki wśród 562 biorców transplantacji krwi z łożyska od niepowiązanych dawców ad 5

4 tygodnie ago

393 words

Mieloidalne wszczepienie (panel A) zdefiniowano jako osiągnięcie bezwzględnej liczby neutrofili (ANC) wynoszącej 500 na milimetr sześcienny lub więcej w trzy kolejne dni, a wszczepienie płytek (panel B) jako osiągnięcie liczby płytek krwi wynoszącej 50 000 na milimetr sześcienny lub wyższy bez transfuzji przez siedem kolejnych dni. Dawkę leukocytów wyrażono jako liczbę zarodkowanych leukocytów w przeszczepie na kilogram masy ciała biorcy. Każdy krzyż oznacza pacjenta, którego dane zostały ocenzurowane (ze względu na śmierć, autologiczną rekonstrukcję, nawrót lub przyjęcie drugiego szpiku lub przeszczepu krwi łożyska) przed wszczepieniem. Dane o wszczepieniu mieloidów były niedostępne dla 16 pacjentów, a dane o wszczepieniu płytek krwi były niedostępne dla wartości 66. Wartości P uzyskano przy użyciu statystyki log-rank. Czas do wszczepienia mieloidu istotnie korelował z wiekiem biorcy, liczbą leukocytów na kilogram w przeszczepie (Figura 1A), typem choroby, stopniem rozbieżności HLA i ośrodkiem transplantacji, chociaż wiek nie był niezależnie przewidywany w wielu przypadkach testy. Przy próbie ograniczonej do pacjentów, którzy osiągnęli bezwzględną liczbę neutrofilów . 500 na milimetr sześcienny, tylko liczba leukocytów na kilogram w przeszczepie krwi łożyska była skorelowana z czasem do wszczepienia mieloidalnego.
Stan wszczepienia płytek krwi był znany u 496 pacjentów. Czas osiągnięcia liczby płytek .50 000 na milimetr sześcienny wynosił od 16 do 250 dni (mediana, 90 dni dla wszystkich pacjentów i 71 dni dla pacjentów, którzy osiągnęli ten punkt końcowy). Według analizy Kaplana-Meiera, 58 procent pacjentów (95 procent przedziału ufności, 52 do 66 procent) miało wszczepienie płytek krwi w dniu 100 i 85 procent w 180 dniu (przedział ufności 95 procent, 79 do 91 procent). W analizie jednowymiarowej czas wszczepienia płytek krwi był związany z chorobą biorcy, wiekiem, liczbą leukocytów na kilogram (Figura 1B), czy zakażenie wystąpiło po przeszczepie oraz obecnością lub brakiem GVHD, ale nie z rozległością różnic HLA lub centrum transplantacji. W analizie wieloczynnikowej tylko wiek i infekcja po transplantacji były znaczące w modelu, który obejmował wszystkie te zmienne z wyjątkiem GVHD (GVHD było również znaczące, gdy uwzględniono je w modelu).
Wtórna niewydolność przeszczepu wystąpiła tylko u sześciu pacjentów (których przeszczepy zawiodły od jednego do czterech miesięcy po przeszczepieniu), z których wszyscy mieli czynną, leczoną gancyklowirem, infekcję CMV po przeszczepie (P <0,001 dla porównania z biorcami bez wtórnej niewydolności przeszczepu). Wszystkich sześciu pacjentów miało przeciwciała anty-CMV przed przeszczepem, podczas gdy nie wykryto przeciwciał IgM swoistych dla CMV u któregokolwiek z sześciu niemowląt lub ich matek. Trzech z sześciu pacjentów miało ciężką ostrą GVHD (p = 0,09), a czterech miało 12 lat lub więcej (p = 0,07). Nie było związku między wtórną niewydolnością przeszczepu a liczbą leukocytów w przeszczepie.
GVHD
Tabela 3. Tabela 3. Choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD) wśród biorców transplantacji krwi z łożyska od niepowiązanych dawców. Informacje dotyczące ostrej GVHD były dostępne dla 399 pacjentów
[patrz też: noni, bimatoprost, alemtuzumab ]
[przypisy: przetoka okołoodbytnicza, przetoka zębowa, przewlekła niewydolność żylna ]