Skip to content

szpital węgrowo kontakt

3 tygodnie ago

556 words

Halogenek Cl ma jeszcze większy promień van der Waalsa i wykazywałby podobne zakłócenia steryczne. Obecne badania również pomagają wyjaśnić, w części, specyficzność PON1 dla interakcji z HDL w porównaniu z alternatywnymi powierzchniami hydrofobowymi i lipoproteinami, ponieważ zidentyfikowano również specyficzne sekwencje dokowania na APOA1, wykazując znaczenie funkcjonalne w interakcji HDL-PON1. Badania metodą spektrometrii masowej HDX wykazały, że 2 regiony APOA1 (L38-L46 i S201-K208) wykazują znaczne zmniejszenie wbudowywania deuteru w protonie amidowym w obecności wobec nieobecności PON1, co sugeruje w obrębie cząstki nHDL, że wiązanie APOA1 z PON1 w tych regionach jest wystarczająco ciasna, aby częściowo wykluczyć D2O (rysunek 3). Należy jednak zauważyć, że alternatywne wyjaśnienie danych wymiany H / D może polegać na tym, że po wiązaniu PON1, APOA1 w obrębie HDL ulega zmianom konformacyjnym, które zmniejszają szybkości wymiany protonu amidu przy tych resztach. Badania mutagenetyczne były jednak również zgodne z ustaleniami, że te regiony na APOA1 odgrywają bezpośrednią rolę w oddziaływaniu PON1-HDL, ponieważ badania te potwierdziły, że zarówno sekwencje P1 i P2 są funkcjonalnie ważne w wiązaniu PON1 z HDL i utrzymaniu PON1. aktywność (rysunki 3 i 4). Jednakże te reszty APOA1 nie wydają się być kluczowe dla tworzenia HDL ani funkcji wypływu cholesterolu (dodatkowe rysunki 4 i 5). W szczególności, to, co stwierdzono po zbadaniu anatomicznego umiejscowienia dwóch regionów APOA1 (P1 i P2) na nHDL, które wspomagają wiązanie z PON1 zapewnia logiczne wytłumaczenie, dlaczego te dwa odległe regiony łańcucha polipeptydowego APOA1 wspierają oddziaływanie PON1. przewiduje się, że sąsiadują bezpośrednio ze sobą w dwóch przeciwrównoległych łańcuchach APOA1 w obrębie HDL (Figury 3 i 7 oraz Dodatkowe Figury 12 i 13). Być może jednym z bardziej niezwykłych odkryć w obecnych badaniach jest uprzednio nierozpoznane wzajemne oddziaływanie funkcjonalne między MPO i PON1. Badania in vitro z izolowanym MPO i PON1 w surowicy lub aktywowanych granulocytach obojętnochłonnych pochodzących od osób zdrowych i chorych z niedoborem MPO wykazują wzajemny wpływ na aktywność PON1 i MPO w surowicy (Figura 1) oraz badania z myszami PON1 KO i Tg lub myszami MPO KO lub Tg potwierdzili zależne od dawki wzajemne oddziaływanie każdego białka na aktywność enzymatyczną drugiej in vivo podczas stanu zapalnego (ryc. 2). Wreszcie, badania wymiany H / D pokazują, że miejsce na APOA1 wspierającym wiązanie PON1 znajduje się w bliskim sąsiedztwie wcześniej zidentyfikowanego miejsca wiązania MPO na APOA1 nHDL (23), a badania proteomiczne na PON1 ujawniają, że Tyr71, wraz z wieloma PON1 Oczekuje się, że reszty metioninowe (np. M55 i M88) znajdują się w bliskiej bliskości przestrzennej do z 2 kieszeni hem MPO (Figura 7). W istocie spodziewamy się, że strukturalne uzasadnienie hamowania zależnego od PON1 aktywności MPO obserwowanej in vitro, co stanowiło około 50% całkowitej aktywności (rys. 1), prawdopodobnie wynika z tego, że wiązanie PON1 z MPO może blokować dostęp substratu do z 2 hemu kieszonkowe miejsca aktywne na homodimerze MPO (Figura 7). Należy jednak zauważyć, że dokładne miejsca interakcji w MPO dla wiązania PON1 pozostają jednak do ustalenia. Odporność na działanie proteazy MPO w połączeniu z jej wysokim stopniem
[przypisy: przewlekła niewydolność żylna, osa a pszczoła, pęcherzowe oddzielanie się naskórka ]