Skip to content

Przeciwciała przeciwko proteazie rozszczepiającej czynnik von Willebranda w ostrym zakrzepowym trombocytopenicznym Purpura czesc 4

1 miesiąc ago

499 words

Badania mieszania przeprowadzono również z różnymi rozcieńczeniami niektórych próbek osocza od pacjentów z ostrą zakrzepową plamicą małopłytkową. Dziesięć mikrolitrów osocza kontrolnego wymieszano z 30 .l nierozcieńczonych lub seryjnie rozcieńczonych próbek osocza od pacjentów. Jako odniesienie zastosowano aktywność proteazy rozszczepiającej czynnik von Willebranda w 10 .l osocza kontrolnego inkubowanego z 30 .l nierozcieńczonej lub seryjnie rozcieńczonej ogrzanej plazmy kontrolnej.
Wpływ stresu ścinania na czynnik von Willebranda
Oczyszczony czynnik von Willebranda zawierający duże multimery rozpuszczono do końcowego stężenia 5 do 10 .g na mililitr we frakcji kriosupernatantowej z kontrolnych próbek osocza lub osocza od pacjentów z zakrzepową plamicą małopłytkową. Podwielokrotności czynnika von Willebranda wymuszano przy kontrolowanych natężeniach przepływu przez rurki ze stali nierdzewnej (długość 610 cm, promień wewnętrzny, 0,0254 cm) w temperaturze pokojowej za pomocą pompy strzykawkowej.17 W tym urządzeniu próbki były narażone na najwyższy wskaźnik naprężenie ścinające 6404 na sekundę przez 15 sekund. Aktywność kofaktora ristocetyny w próbkach oznaczano w trzech powtórzeniach w ciągu 60 minut po procedurze, jak opisano wcześniej.18 Wartości porównano z wartościami próbek kontrolnych, które nie były eksponowane na naprężenie ścinające z użyciem testu t Studenta.
Wyniki
Aktywność proteazy
Rysunek 1. Rycina 1. Aktywność proteazy czynnika von Willebranda w próbkach osocza od 37 pacjentów z trombotyczną trombocytopenią Purpura i 74 pacjentami kontrolnymi. Aktywność proteazy w każdej próbce odzwierciedlała intensywność pasma 350 kD wytworzonego z oczyszczonego czynnika von Willebranda i wyrażona jako procent aktywności w osoczu kontrolnym. Panel A pokazuje aktywność proteazy 39 próbek osocza otrzymanych podczas ostrych epizodów zakrzepowej plamicy małopłytkowej (TTP) przed terapią plazmą, 23 próbki otrzymane po terapii oraz 16 próbek uzyskanych podczas remisji. Diamenty reprezentują pięć próbek i zakreślają jedną próbkę. Panel B pokazuje aktywność proteazy w próbkach osocza uzyskanych od 35 losowo wybranych osobników bez zakrzepowej plamicy małopłytkowej, 21 pacjentów z różnymi zaburzeniami autoimmunologicznymi lub krwi i 18 pacjentów z małopłytkowością indukowaną heparyną. Panel C pokazuje aktywność proteazy w próbkach osocza uzyskanych od siedmiu pacjentów z zakrzepową plamicą małopłytkową podczas ostrego epizodu i remisji. Panel D pokazuje złożoną immunoblot o wielkości 200 kDa, 350 kD i większe fragmenty wytworzone z oczyszczonego czynnika von Willebranda w osoczu kontrolnym (ścieżki i 2), ale nie w próbkach osocza od dwóch pacjentów z ostrą zakrzepową plamicą małopłytkową (ścieżki 3, 4, 5 i 6). Każdą próbkę badano w dwóch powtórzeniach. EDTA był nieobecny w buforze na ścieżkach 1, 3 i 5 i obecny na ścieżkach 2, 4 i 6.
Przebadaliśmy 39 próbek osocza pobranych od 37 pacjentów podczas ostrych epizodów zakrzepowej plamicy małopłytkowej (ryc. 1A). Dwóch pacjentów badano podczas dwóch ostrych epizodów, co najmniej w odstępie dwuletnim. Trzydzieści osiem próbek nie miało wykrywalnej aktywności proteazy rozszczepiającej czynnik von Willebranda, podczas gdy jedna próbka miała poziom, który wynosił 3 procent wartości kontrolnej
[podobne: nutrend, suprasorb, alemtuzumab ]
[patrz też: ph metria, picie oleju lnianego, płatki jaglane właściwości ]