Skip to content

Przeciwciała przeciwko proteazie rozszczepiającej czynnik von Willebranda w ostrym zakrzepowym trombocytopenicznym Purpura cd

10 miesięcy ago

495 words

Stężenie czynnika von Willebranda oznaczono za pomocą testu immunoenzymatycznego, jak opisano wcześniej. Test aktywności proteazy
Test aktywności proteazy rozszczepiającej czynnik von Willebranda w osoczu oparto na generowaniu, z oczyszczonego czynnika von Willebranda, dimerów fragmentów 176-kd i 140-kd, które pojawiły się odpowiednio jako pasma 350-kd i 200-kD, w elektroforezie na żelu sodowym z dodecylosiarczanem i poliakryloamidem.15 Próbki osocza rozcieńczono 1: 3 buforem TRIS z roztworem soli zawierającym 50 mmol TRIS na litr i 50 mmol chlorku sodu na litr (pH 8,0) w obecności lub przy braku 5 mmol EDTA na litr. Czynnik Von Willebranda dodano do badanych próbek w rozcieńczeniu 1:10. Po 60-minutowej inkubacji w 37 ° C reakcję zakończono przez dodanie rozcieńczenia 1: 5 buforu zawierającego 0,125 mmol TRIS na litr (pH 6,8), 20 g dodecylosiarczanu sodu na litr, 5 procent glicerol (obj./obj.) i 5 mmol EDTA na litr.18. Intensywność optyczną fragmentów czynnika von Willebranda, po immunoblotach i autoradiografii, określono metodą densytometrii skaningowej.18 Różnica między intensywnością pasma 350 kd w Mieszanina reakcyjna bez EDTA i ta w mieszaninie z EDTA reprezentowała ilość wytworzoną przez proteazę w badanej próbce. Pasmo 350 kD generowane przez seryjnie rozcieńczone próbki plazmy kontrolnej, wyrażone jako procent wytworzonej w nierozcieńczonej próbce plazmy kontrolnej, wykazuje liniową korelację ze stężeniem w osoczu. Dlatego intensywność optyczną pasma 350 kD wygenerowanego w teście użyto do reprezentowania aktywności proteazy w badanej próbce.
Sześćdziesiąt siedem próbek osocza od osób kontrolnych i pacjentów z zakrzepową plamicą małopłytkową uzyskano na Uniwersytecie w Miami i losowo rozdzielono w sposób zaślepiony do laboratorium, w którym przeprowadzono test. Wiele próbek osocza zostało zamrożonych w -70 ° C. Analiza przechowywanych próbek osocza kontrolnego wykazała, że zamrażanie przez co najmniej 20 lat nie wpłynęło niekorzystnie na aktywność proteazy.
Przygotowanie IgG
IgG wyizolowano z osocza z kolumnami A-agarozowego białka gronkowcowego zrównoważonymi buforem 50 mmol TRIS na litr (pH 8,0) i 0,5 mol chlorku sodu na litr. IgG eluowano buforem o zawartości 0,1 mola glicyny na litr (pH 2,8) i 0,5 mola chlorku sodu na litr (pH 2,8). Eluaty, które natychmiast zobojętniono przez rozcieńczenie 1:10 TRIS (1 mol na litr, pH 8,0), poddano intensywnej dializie wobec buforu TRIS z roztworem soli, a następnie zatężono na glikolu polietylenowym 20 000. Stężenie białka oznaczano za pomocą testu wiązania barwnikiem brylantowo-błękitnym Coomassie.15 Jako referencję zastosowano globulinę odpornościową bydlęcą.
Wykrywanie inhibitora przez mieszanie badań
Do badań mieszania próbki osocza inkubowano w 56 ° C przez 60 minut w celu inaktywacji proteazy. Kontrolne osocze inkubowano następnie w 37 ° C przez 30 minut z równą objętością testowanego osocza lub IgG. Aktywność proteazy w mieszaninie wyrażono jako procent w osoczu kontrolnym inkubowanym z ogrzewanym kontrolnym osoczem lub kontrolnym IgG.
W badaniach neutralizacji IgG przeciwciało IgG inkubowano z różnymi stężeniami króliczych przeciwciał IgG przeciwko ludzkiemu regionowi Fab IgG lub regionowi Fc lub mułowi IgM (Sigma Chemical, St.
[patrz też: bromazepam, diltiazem, dekstran ]
[patrz też: pecherzyca, olx szczecin, penire plus opinie ]

0 thoughts on “Przeciwciała przeciwko proteazie rozszczepiającej czynnik von Willebranda w ostrym zakrzepowym trombocytopenicznym Purpura cd”

  1. owoce kolcowoju spożywane bez zastanowienia mogą prędzej zaszkodzić niż poprawić zdrowie

  2. [..] Oznaczono ponizsze tresci z artykulu oryginalnego: lekarz medycyny estetycznej[…]