Skip to content

Proteazy czynnika von Willebranda w trombotycznej trombocytopenicznej Purpurze i zespole hemolityczno-mocznicowym ad 6

1 miesiąc ago

478 words

Wszystkich 10 pacjentów z rodzinnym zespołem hemolityczno-mocznicowym miało prawidłową aktywność proteazy (Rycina i Tabela 2). Nie wykryto niedoboru proteazy rozszczepiającej czynnik von Willebranda u 120 osób zdrowych (dane nieukazane). W próbkach osocza od pięciu pacjentów z rodzinnym zespołem hemolityczno-mocznicowym (pacjenci 45, 46, 50, 51 i 52) i siedmiu pacjentów z niezwiązanym zespołem hemolityczno-mocznicowym (pacjenci 27, 28, 29, 30, 31, 32 i 35 ), czynnik von Willebranda został całkowicie zdegradowany przez proteazę rozszczepiającą czynnik von Willebranda (dane nie pokazane). Aktywność proteazy rozszczepiającej czynnik von Willebranda określono w 12 partiach komercyjnie przygotowanych próbek świeżo mrożonego osocza, które poddano dwóm procedurom inaktywacji wirusów. Wszystkie 12 partii miało normalną aktywność proteazy (dane nie pokazane).
Dyskusja
Zakrzepowa plamica małopłytkowa i zespół hemolityczno-mocznicowy mają kilka cech klinicznych: trombocytopenia, hemoliza wewnątrznaczyniowa spowodowana fragmentacją erytrocytów oraz uszkodzenie nerek i centralnego układu nerwowego. Mogą to być różne czynniki wyzwalające, takie jak infekcja bakteryjna lub wirusowa, ciąża, farmakoterapia, chemioterapia i przeszczep szpiku kostnego. Warunki mogą występować u kilku członków tej samej rodziny. Przyczyny i patogeneza są nieznane. Na ogół zakłada się, że uszkodzenie komórek śródbłonka jest zdarzeniem początkowym. Endotoksyny bakteryjne, przeciwciała i kompleksy immunologiczne, uszkodzenie oksydacyjne i niektóre leki są możliwymi przyczynami uszkodzenia śródbłonka. Zredukowane wytwarzanie prostacykliny, upośledzona fibrynoliza i czynniki agregujące płytki krwi są zaangażowane w rozwój zakrzepowego zespołu trombocytopenicznego plamkowo-hemolityczno-mocznicowego. Moake i wsp., 6, 6 i Charba i wsp. 13 przypisali wzmocnione wewnątrznaczyniowe zbijanie płytek krwi w tych zespołach do obecności niezwykle dużych polimerów czynnika von Willebranda. Ogólnoustrojowe uszkodzenie komórek śródbłonka może prowadzić do nadmiernego uwalniania z komórek śródbłonka wyjątkowo dużych polimerów czynnika von Willebranda, które nie mogą być przetwarzane w mniejsze formy przez specyficzną depolimerazę . 5,14,15 Zaproponowano, aby normalne osocze ludzkie lub jego krio-supernatant zawierało reduktaza wiązań dwusiarczkowych zdolna do rozkładania niezwykle dużych multimerów czynnika von Willebranda na formy o mniejszej masie cząsteczkowej.16,17 Niedawno wyizolowaliśmy specyficzną proteazę z ludzkiego osocza, która rozszczepia podjednostkę czynnika von Willebranda między tyrozyną w pozycji 842 i metioniną w pozycji 843 9 to samo wiązanie peptydowe, które zostało odcięte in vivo.18 Ta proteaza była niedostateczna u czterech pacjentów z przewlekłą nawracającą zakrzepową plamicą małopłytkową i niezwykle dużymi krążącymi multimerami czynnika von Willebranda, 11 i nie wykryto żadnego inhibitora proteazy. Brak aktywności proteazy rozszczepiającej czynnik von Willebranda u innego pacjenta był wynikiem autoprzeciwciału, który hamował aktywność proteazową.12 Inhibitor utrzymywał się przez około rok i zniknął po splenektomii, po której następowała normalizacja aktywności proteazy, wzór multimeryczny czynnika von Willebranda i liczba płytek krwi.
W niniejszym badaniu retrospektywnym stwierdziliśmy wysoką częstość występowania niedoboru proteazy von Willebranda u 24 pacjentów z niezwiązaną z zakrzepicą plamicą małopłytkową: 20 pacjentów miało ciężki niedobór proteazy (<5 procent normalnej aktywności) i 4 umiarkowane niedobory proteazy (5 do 25 procent normalnej aktywności) podczas ostrego zdarzenia [więcej w: Choroba Perthesa, citalopram, alemtuzumab ] [więcej w: ph metria, picie oleju lnianego, płatki jaglane właściwości ]