Skip to content

Dylatacja dopaminy w mysim modelu napadowej dyskinezy nieinsengenowej

3 tygodnie ago

549 words

Napadowe dyskinezy nieinsengenowe (PNKD) to autosomalny dominujący epizodyczny zaburzenie ruchu. Pacjenci mają epizody, które trwają od do 4 godzin i są wytrącane alkoholem, kawą i stresem. Wcześniejsze badania wykazały, że za PNKD odpowiedzialne są mutacje w niescharakteryzowanym genie na chromosomie 2q33. Q35 (który jest określany jako PNKD). Tutaj przedstawiamy generację przeciwciał specyficznych dla białka PNKD i wykazujemy, że jest ona szeroko eksprymowana w mózgu myszy, wyłącznie w neuronach. Jedna izoforma PNKD jest białkiem związanym z błoną. Myszy transgeniczne niosące mutacje w mysim locus Pnkd równoważne z występującymi u pacjentów z PNKD podsumowały ludzki fenotyp PNKD. Barwienie c-fos wykazało, że podawanie alkoholu lub kofeiny indukowało aktywność neuronalną w zwojach podstawnych u tych myszy. Wykazali także niedobór neurotransmisji nigrostriatalnej, który przejawiał się zmniejszonymi pozakomórkowymi poziomami dopaminy w prążkowiu i proporcjonalnym wzrostem uwalniania dopaminy w odpowiedzi na leczenie kofeiną i etanolem. Odkrycia te potwierdzają hipotezę, że białko PNKD działa w celu modulowania uwalniania neurotransmiterów prążków w odpowiedzi na stres i inne czynniki strącające. Wprowadzenie Napadowe dyskinezy składają się z klinicznie i genetycznie odrębnych fenotypów, w tym napadowej dyskinezy kinezygenowej, napadowej indukowanej wysiłkiem dyskinezy i napadowej dyskinezji niecyninowej (PNKD) (1, 2). PNKD jest wysoce penetrantem autosomalnym dominującym zaburzeniem, w którym osoby mają 1- do 4-godzinne ataki obejmujące dystonię i choreoathetozę (3). Ataki te można wywoływać niezawodnie przez podawanie kofeiny lub alkoholu i często, gdy pacjenci są zestresowani. Gen przyczynowo-skutkowy zmapowano na chromosomie 2q33 q q35 (4, 5), a mutacje w genie PNKD (dawniej zwane MR-1) zidentyfikowano następnie w rodzinach PNKD (6-10). Gen PNKD ma co najmniej 3 alternatywne formy splicingowe, które kodują białka o długości 385, 361 i 142 aminokwasów. Długa izoforma PNKD (PNKD-L) ulega specyficznej ekspresji w OUN, podczas gdy izoforma pożywki (PNKD-M) i krótka izoforma (PNKD-S) ulegają wszechobecnej ekspresji (7). Dwie mutacje missense (Ala do Val) zlokalizowane przy aminokwasach 7 lub 9 PNKD-L i PNKD-S stwierdzono u większości pacjentów, a trzecią mutację (Ala do Pro) w pozycji 33 odnotowano w rodzinie (11). Zarówno PNKD-L jak i PNKD-M mają domniemaną domenę katalityczną, która jest homologiczna do hydrolazy hydroksyacyloglutationowej (HAGH), członka rodziny metalohydrolaz cynkowych, która zawiera domeny y-laktamazy. HAGH działa na drodze do detoksykacji metyloglioksalu, produktu ubocznego stresu oksydacyjnego (12). Normalna rola PNKD w komórkach i udział mutacji w patofizjologii PNKD nie są znane. Dyskineza występuje w wielu genetycznych i nabytych zaburzeniach mózgu. Teoretycznie takie ruchy hiperkinetyczne mogły mieć swoją genezę w zwojach podstawy, móżdżku, a nawet w korze mózgowej. Po sklonowaniu genu i wykazaniu przez hybrydyzację in situ, że jest szeroko wyrażana, byliśmy zainteresowani badaniem patofizjologii tego fascynującego zaburzenia. W tym badaniu wygenerowaliśmy przeciwciała poliklonalne specyficzne do wykrywania izoform PNKD. Wytworzyliśmy również WT i zmutowane myszy Pnkd-transgeniczne i Pnkd-KO w celu określenia, czy mogą one rekapitulować ludzkie fenotypy PNKD. Wszystkie te odczynniki stanowiły wyjątkową okazję do rozpoczęcia rozwiązywania problemów dotyczących patofizjologii PNKD. W szczególności rozpoczęliśmy od określenia wzoru ekspresji genu i białka Pnkd. Następnie postanowiliśmy sprawdzić, czy ataki u myszy mogły zostać wytrącone przez te same bodźce, które powodują ataki u ludzkich pacjentów z PNKD
[podobne: osa a pszczoła, ph metria, pszczoła a osa ]